Przyprawy indyjskie

Podstawowe zioła i przyprawy kuchni wedyjskiej oraz ich zastosowanie

Asafetida (żywica drzewa Fenula asafoetida – zapaliczki lekarskiej). Dostępna w postaci zastygniętej żywicy lub jako proszek. Używa się jej w bardzo małych ilościach ze względu na mocny zapach i przypominający cebulę smak. Ma silne właściwości lecznicze. Jest szczególnie polecana przy dolegliwościach vata. Jest bardzo skutecznym środkiem na wzdęcia i poprawiającym trawienie oraz wchłanianie produktów skrobiowych i wysokobiałkowych (np. dalu). Uśmierza też skurcze, działa wykrztuśnie, przeczyszczająco i usuwa toksyny z przewodu pokarmowego.

Ból ucha – zawiń odrobinę asafetidy w kawałek bawełny i włóż do ucha. Olejki eteryczne zawarte w tej żywicy usuwają ból.

Chili, świeże i suszone (Capsicum annum). Przyprawa ta nadaje potrawom ostrość. Najostrzejszą częścią owocu są pestki i żebra wewnętrzne. Jeśli je usuniesz otrzymasz mniej ostrą przyprawę. Trzeba jednak uważać na kontakt ze skórą, gdyż zawarta w niej kapsacaina ma właściwości drażniące. Chili ma właściwości antyseptyczne i czyszczące przewód pokarmowy. Szczególnie dobrze działa na ama – neutralizując je. Jednak w nadmiarze szkodzi. Polecana typom kapha i w małych ilościach vata, typy pitta powinny jej zdecydowanie unikać.
Świeże chili najlepiej przechowywać nieumyte w lodówce, owinięte w papier (nie w hermetycznym pojemniku)

Curry, liście (liście drzewa Murraya koenigri, występującego w południowo-zachodniej Azji). Używa się ich głównie do zup i warzyw typu curry – dla dodania im zapachu i smaku. Suche liście są łatwiej dostępne na rynku, ale nie są tak aromatyczne jak świeże. Wrzucaj je do masali na początku i smaż w tłuszczu tak długo, aż staną się kruche. Substytutem mogą być liście laurowe, ale to oczywiście nie to samo.

Cynamon (kora drzewa Cinnamomum zeylanicum występującego na Sri Lance i w Zachodnich Indiach). Lepiej kupować korę cynamonową niż cynamon zmielony. Przed użyciem należy ją uprażyć i zmielić. Powszechnie dostępny na rynku gorzkawy cynamon o mocnym zapachu to Cinnamomum cassia, jest on substytutem cynamonu w pierwszym gatunku, który ma bardzo delikatny zapach i słodki smak. Cynamon ma właściwości antyseptyczne i orzeźwiające. Wzmacnia i ożywia tkanki – jest zielem odtruwającym. Poprawia trawienie, jest naturalnym środkiem czyszczącym i napotnym. Pomocny na przeziębienia i kaszel. Nie należy go jednak używać w nadmiarze, gdyż może uszkodzić wątrobę; jedynie szczyptę na raz. Cynamon bardzo dobrze usuwa dolegliwości vata i kapha, ale przy dolegliwościach pitta używaj go w małych ilościach.
Napięcie nerwowe – zjedz szczyptę cynamonu zmieszaną z łyżeczką miodu przed snem.
Nudności, wymioty – zjedz szczyptę sproszkowanego cynamonu.
Biegunka – zmieszaj po łyżeczce sproszkowanego cynamonu, imbiru i kminku z miodem tak aby zrobić pastę. Przyjmuje się jedną łyżeczkę trzy razy dziennie.
Laktacja – wspomaganie – szczypta cynamonu raz dziennie, zmieszana z wodą, mlekiem lub samodzielnie.

Czarna gorczyca (nasiona Brasicca nigra albo Brasicca juncea). Jest niezbędną przyprawą w kuchni indyjskiej. Nasiona gorczycy czarnej są okrągłe i maleńkie (mniejsze od odmiany białej), i w rzeczywistości mają kolor ciemnobrunatny, a nie czarny. Gorczyca ma ostry smak i lekko orzechowy zapach oraz właściwości odżywcze i lecznicze. Przy robieniu masali gorczycę wrzuca się na tłuszcz na samym początku. Gdy zacznie strzelać, dodaje się kolejno inne przyprawy.
Wyciska się z niej olej, który powszechnie stosuje się do masażu – ma on właściwości przeciwbólowe, przeciwzapalne, ale osoby pitta nie powinny go raczej stosować.

Czarnuszka, nasiona (czarne nasiona cebulowej rośliny Nigella indica mające kształt małych łezek). Wydzielają zapach przypominający nieco zapach cebuli i używane są w daniach warzywnych oraz do ciasta na pakory. Często mylone z czarnym kminkiem.

Gałka muszkatołowa (pestka tropikalnego owocu drzewa Myristica fragrans). Należy kupować nasiona okrągłe, zwarte, oleiste i ciężkie. Startej gałki używa się w małych ilościach do słodyczy i dań warzywnych. Najlepiej ścierać gałkę bezpośrednio do naczynia z potrawą, gdyż po starciu bardzo szybko traci zapach. Należy przechowywać ją cała, w szczelnych pojemnikach.
Jest bardzo korzystna dla ludzi vata i kapha, pitta powinni używać jej w mniejszych dawkach. Również dzieci nie powinny jej używać ze względu na jej silne i pobudzające działanie. Gałka muszkatołowa jest skuteczna w leczeniu braku kontroli nad wydalaniem moczu, ogólnym osłabieniu, biegunce, gazach i tępym bólu brzucha, jak również przy utracie apetytu oraz dolegliwościach śledziony i wątroby. Jeśli połączyć ją z mlekiem tonizuje serce i mózg. Jest środkiem odprężającym i sprowadza naturalny sen. Jednak nie należy stosować jej za często.

Goździki (suszone kwiaty drzewa Myrtus caryophyllus). Olejek z goździków ma mocny aromat i właściwości antyseptyczne. Goździki poprawiają trawienie i czyszczą krew. Uprażone i zmielone są podstawowym składnikiem garam masali.
Goździk pomaga kontrolować vata i kapha, ale wzmaga pitta. Jeśli dodasz sproszkowanego goździka do naparu z imbiru, uśmierzysz vata i kapha.
Goździki są naturalnym środkiem przeciwbólowym. Olejek z goździków używa się do uśmierzania bólu zębów.
Ból zęba – zanurz mały kawałek bawełny w olejku i przyłóż na ubytek w bolącym zębie
Kaszel, zaflegmienie, zaziębienie, kłopoty z zatokami – kilka kropli olejku goździkowego dodaj do gotującej się wody i wdychaj (inhaluj) parę. Usuwa to zaczopowanie nosa i płuc.
Suchy kaszel – żuj kawałek goździka z twardym cukierkiem.

Imbir, świeży i suszony (gałkowate kłącza rośliny Zingfiber officinalis). Bardzo popularna przyprawa w kuchni indyjskiej. Przy kupnie wybieraj te kłącza, które są przede wszystkim jędrne i soczyste. Przed krojeniem, tarciem, siekaniem czy też mieleniem na pastę, należy je obrać ze skórki. Imbir sproszkowany, ze względu na odmienny zapach, nie jest substytutem świeżego. Imbir suchy (w kłączach – trudno dostępny), ostrzejszy od świeżego, należy przed użyciem namoczyć. Najbardziej popularny jest suchy i mielony. Jedna łyżeczka imbiru suchego równa się łyżce imbiru świeżego.
Napar ze świeżego imbiru jest dobry dla osób vata i pitta. Imbir suszony jako bardziej skoncentrowany i mocny, jest dobry dla osób kapha. Imbir wywołuje pocenie się, roznieca agni, neutralizuje toksyny, ułatwia trawienie, przyswajanie i asymilację pokarmów.
Leczy zapalenie gardła, zwykłe przeziębienie, zaflegmienie i choroby zatok (dolegliwości kapha ) – stosuj wtedy napar.
Niski poziom agni, niestrawność, mdłości – utrzyj świeży imbir i zmieszaj ze zmiażdżonym czosnkiem odrobiną soli łyżeczką soku z cytryny, powinieneś otrzymać pełną łyżeczkę od herbaty tej mieszanki. Stosuj tę mieszankę (jednak bez soku z cytryny, możesz też zrezygnować z czosnku, jeśli go nie używasz) jeśli masz słaby apetyt zawsze bezpośrednio przed posiłkiem.
Bolesność ciała (różnego pochodzenia) – zastosuj kąpiel z imbirem. Utarty imbir zawiesza się w małym woreczku pod strumieniem gorącej wody, przywiązany do kranu nad wanną, tak aby woda przepływała przez woreczek. Taka kąpiel usuwa ból i ma działanie odświeżające i odprężające.

Kardamon, (strączki rośliny Etettaria Cardamomum). Znane są dwa gatunki:
z Malbaru, o szarych i małych strączkach, i z Mysore, o białych, większych strączkach ale słabszym zapachu. Kardamon polecany jest zwłaszcza do potraw mlecznych, słodyczy oraz wchodzi w skład garam masali. Można go żuć dla odświeżenia oddechu i polepszenia trawienia. Odświeża umysł, pobudza i wzmacnia serce oraz płuca. Jest wiatropędny. Gdy gotujesz kardamon w strączkach, przed podaniem potrawy wyjmij go albo usuń strączki na brzeg talerza – nie powinno się ich jeść. Jeśli w przepisie jest mowa o ziarnach, wyjmij je ze strączków i rozdrobnij, najlepiej w moździerzu.

Kminek indyjski, nasiona całe i mielone rośliny Cuminum cyminum. Jest to tzw. biały kminek, zwany też kminem lub kminem rzymskim (nie jest to powszechnie używany w kuchni polskiej kminek ciemny). Jest to jedna z podstawowych przypraw kuchni indyjskiej, dodawana do warzyw ryżu, przekąsek i dalu. Dodaje potrawom smaku i poprawia trawienie. Jest również lekarstwem na bóle i skurcze brzucha. Kminek mielony powinno dodawać się do masali na końcu, a cały na początku. Używa się też kminku czarnego (Cuminum nigrum). Jest on mniejszy i ciemniejszy od kminku białego, ma gorzkawy smak i intensywniejszy zapach, ale to również nie jest odmiana stosowana w Polsce.
Prażony, sproszkowany kminek jest skutecznym lekiem w przypadku biegunki lub dezynterii.
W takich przypadkach należy zażywać szczyptę proszku kminkowego ze świeżą maślanką.
W związku z tym, że jest gorzkawy i cierpki, jest bardzo skuteczny w dolegliwościach pitta i kapha.
Bezsenność – pokrój dojrzałego banana na plasterki i posyp łyżką zmielonego kminku. Jedz regularnie przed snem.
Dolegliwości trawienne – zagotuj w filiżance wody łyżkę stołową kminku, gotuj 3 minuty, a następnie dodaj łyżeczkę soku z liści kolendry i szczyptę soli do smaku. Pij gorące po posiłkach przez kilka dni.
Biegunka – upraż 2-3 łyzki kminku, a następnie zmiel je i dodaj po szczypcie suszonego imbiru, cynamonu, czarnego pieprzu. Dodaj do tego filiżankę naturalnego jogurtu. Spożywaj dwa razy dziennie.

Kolendra, nasiona całe i mielone rośliny Coriandrum Sativum. Jest najważniejszą przyprawą w kuchni indyjskiej. Olej zawarty w nasionach pomaga w przyswajaniu skrobi. Kolendra jest naturalnym środkiem moczopędnym i alkalizującym. Przed użyciem należy ją zmielić. Nadaje potrawom świeży smak i aromat. Przechowywać ją należy w szczelnych słoikach w postaci całych nasion, gdyż zmielona szybko wietrzeje.
Kolendra, świeża. Stosuje się ją tak powszechnie jak w Europie zieloną pietruszkę. Jako roślina jest delikatniejsza od pietruszki. Najlepiej przechowywać ją w lodówce, w plastikowym woreczku, zroszoną wodą, by nie więdła. Sok ze świeżej kolendry jest środkiem czyszczącym krew i lekarstwem na choroby skórne (wysypka, pokrzywka, zapalenie skóry), czyli zaburzenia pitta. Stosuj wtedy papkę ze świeżej rośliny na skórę.
Można ją kupić w niektórych sklepach, ale można ją z powodzeniem samemu hodować. Zrywa się ją gdy osiągnie ok. 15 cm, zanim wyda nasiona.
Gazy, niestrawność, mdłości, wymioty – pij napar z nasion
Kaszel, przeziębienie, grypa – zmiażdż dwie łyżeczki nasion kolendry i dodaj dwie łyżeczki startego, świeżego imbiru. Wyłóż taką pastę na małą patelenkę i zacznij powoli podgrzewać na wolnym ogniu cały czas mieszając, aby nie przypalić. Po kilku minutach dodaj 2 filiżanki wody. Szybko przykryj patelnię, aby zatrzymać opary. Gotuj przez kilka minut. Przefiltruj. Dodaj 1 łyżkę miodu i pij ciepłe.

Koper włoski, fenkuł włoski, nasiona rośliny Foeniculum Vulgare. Czasami nazywany słodkim kminkiem. Długie, bladozielone nasiona wyglądają jak kminek, lecz smakują jak anyż. Czasami używa się ich do przygotowywania warzyw curry. Można je w przepisie zastąpić anyżem. Żuje się je po posiłku dla odświeżenia oddechu. Są znakomity środkiem, rozkurczowym, wiatropędnym i wykrztuśnym

Kozieradka. Liście i delikatne łodyżki rośliny Trigonella Fenumgraecum należą w Indiach do popularnych warzyw. Jej prostokątne, brązowo-beżowe nasiona są podstawową przyprawą w wielu curry i przekąskach. W Indiach kobiety po porodzie jedzą nasiona kozieradki z cukrem palmowym, by wzmocnić organizm i pobudzić wydzielanie mleka. Stosowane są także jako lekarstwo na schorzenia dróg oddechowych. Do masali należy dodawać je w minimalnych ilościach, ze względu na ich gorzkawy smak. Trzeba uważać, aby ich nie przypalić, gdyż wtedy ich gorycz jeszcze się zwiększa. Kozieradkę również można hodować w domu.
Dolegliwości wątroby i skąpe wydzielanie żólci – zwiększ ilość tej przyprawy w diecie, działa to niezwykle korzystnie na wątrobę i drogi żółciowe.

Kurkuma, mielone i suszone kłącza rośliny Curcuma longa. Kłącza te mogą mieć różną barwę – od ciemnopomarańczowej do brunatnej – lecz po zmieleniu przyprawa ta ma zawsze barwę jasnożółtą. Dodaje się jej w małych ilościach do warzyw, zup i przekąsek, by uzyskać przyjemny, łagodny smak i zapach. Służy też jako barwnik do ryżu oraz dodaje się ją do potraw wysokobiałkowych gdyż zapobiega tworzeniu się gazów. Zmielona kurkuma długo zachowuje swój kolor, lecz szybko traci zapach. Jest intensywnym barwnikiem, więc uważaj, żeby nie poplamić nią odzieży. Łatwo się przypala, lepiej więc dodawać ją dodawać do masali na końcu albo wrzucać do potraw podczas gotowania. Używana jako środek moczopędny, czyszczący krew i pobudzający trawienie. Ma smak gorzki, lekko cierpki, więc jest szczególnie użyteczna dla osób pitta i kapha. Działa kojąco w schorzeniach układu oddechowego, takich jak astma, kaszel. W dolegliwościach artretycznych działa jak naturalny antybiotyk.
Zapalenie gardła – szczypta kurkumy i dwie szczypty soli zalej gorącą wodą. Miksturą tą płucz gardło najlepiej co godzina, potem co dwie, aż do zniknięcia objawów.
Ma również właściwości przeciwzapalne, pomaga w leczeniu czyraków i wrzodów.
W tym celu przyłóż na chore miejsce pół łyżeczki kurkumy ze szczyptą soli.
Kurkuma jest też bardzo skuteczna w leczeniu cukrzycy. Wchodzi w skład ajurwedyjskich mieszanek na cukrzycę, jak również stosuje się ją w postaci gotowych kapsułek.
Cukrzyca – wspomaganie leczenia – ½-1 łyżeczki kurkumy trzy razy dziennie.
Mango w proszku. Niedojrzałe owoce drzewa mangowego, Magnifera indica, tnie się na paski, suszy, miele się, a następnie używa jako kwaśnej przyprawy w curry z warzyw. Sproszkowane mango jest tak rozpowszechnione w kuchni północnych Indii, jak cytryna w kuchni zachodniej. Nadaje potrawom ostry i kwaśny smak. Łatwo się przypala, więc zachowaj ostrożność, gdy jej używasz.

Mięta, liście. Używa się głównie dwóch gatunków tj. mięty zielonej Mentha spicata i mięta pieprzowa Mentha piperita. Używana jest do ozdabiania potraw i do przyrządzania napojów oraz czatnejów. Ma właściwości rozkurczowe, pobudza trawienie, usuwa nudności i zapobiega wymiotom.
Nudności, wymioty – zmieszaj łyżeczkę wysuszonej mięty, pół łyżeczki imbiru i pół łyżeczki mielonego czarnego pieprzu, dodaj dwie łyżeczki naturalnego cukru, zagotuj tę mieszankę w jednej szklance wody i pij gorącą małymi łyczkami.

Pieprz cayenne, owoce papryki gałęzistej, Capsicum frutescens – pieprz turecki. Jest to sproszkowane, wysuszone czerwone chili, często zwane mielonym chili. Należy do najbardziej ostrych przypraw. Używane w umiarkowanych ilościach poprawia trawienie i krążenie krwi. Potrawy ciężko strawne czyni lżejszymi. Poprawia ich smak i łatwość przyswajania. Oczyszcza jelito grube i gruczoły potne. Niszczy robaki i pasożyty. Dobre na przeziębienia, kaszel i przekrwienia, rozpuszcza skrzepy krwi. Stosuje się go wtedy w postaci kapsułek trzy razy dziennie po dwie kapsułki.
Pieprz cayenne jest dobry na choroby vata i kapha, ale nie pitta.

Pieprz czarny, to przyprawa pikantna, gorąca i pobudzająca, co przyczynia się do rozniecenia agni. Wzmaga wydzielanie soków trawiennych i poprawia smak potraw. Pomaga w przypadkach zaparcia, suchych hemoroidów, gazów i utraty apetytu. W połączeniu z miodem zwalcza robaki w jelicie grubym. Używaj tylko całych ziaren pieprzu i miel lub miażdż je bezpośrednio przed użyciem. Pieprz zmielony przez producenta nie ma tych właściwości.
Czarny pieprz pomaga leczyć obrzęki. Jako środek na pokrzywkę stosuje się zewnętrznie szczyptę pieprzu zmieszaną ghee.
Chociaż czarny pieprz jest gorący i pikantny, to zmieszany z ghee uśmierza dolegliwości pitta, takie jak zapalenie skóry lub pokrzywka.
Używany w naparach w połączeniu z innymi gorącymi ziołami skutecznie neutralizuje i usuwa ama, jest też bardzo pomocny w przeziębieniu.

Szafran, słupki kwiatowe rośliny Crocus sativus, hodowanej w Kaszmirze, Hiszpanii i Portugalii. Kwiat krokusa ma tylko trzy nitki szafranu, więc na jeden funt – 450g szafranu potrzeba ok. siedemdziesięciu tysięcy zerwanych ręcznie kwiatów. Z tego powodu szafran jest drogą przyprawą, ale jego odrobina wystarcza na długi czas. Często spotyka się substytuty szafranu, jak np. płatki miodownika melisowego lub płatki nagietka. Wyglądają podobnie i mają podobne zabarwienie, ale nie mają autentycznego zapachu. Szafran ma przyjemny i delikatny zapach. Służy do barwienia i aromatyzowania słodyczy, potraw z ryżu oraz napojów. Aby wydobyć z niego zapach i kolor, lekko podpraż go na sucho, pokrusz i zamocz w łyżce mleka. Następnie wlej tę odrobinę mleka do przyrządzanej potrawy. W handlu występuje też szafran sproszkowany, który jest dwukrotnie bardziej skondensowany.

Tamarynda. Strąki tropikalnego drzewa o nazwie Tamarindus indica, tzw. tamaryndowiec. Brązowy miąższ jest zeskrobywany ze strączków, suszony i sprzedawany w opakowaniach. Przed użyciem trzeba usunąć nasiona i rozerwać albo posiekać zwartą masę tamaryndy na kawałki i tak rozdrobnioną gotować w małej ilości wody przez około 10 min, czyli do chwili, aż cząsteczki masy zmiękną i rozpuszczą się w wodzie. Na ok. 225g tamaryndy potrzebnych jest ok. 250ml wody. Tak rozgotowaną substancje przeciera się przez sito i używa tylko czystego płynu.

INNE PRODUKTY

Woda różana, gulab dżal, to rozcieńczona esencja z płatków różanych. Powszechnie używana w Indiach do nadawania aromatu słodyczom, potrawom z ryżu i napojom. Ma właściwości chłodzące. Wspaniale równoważy i pacyfikuje pitta. Stosuje się również dżem z płatków róży, który ma podobne właściwości.
Pieczenie oczu i przekrwienie gałek ocznych – 2-3 krople do oka, 2-3 razy dziennie.

Ghee, klarowane masło (przepis dalej). Doskonale poprawia apetyt, roznieca agni o podnosi aromat potraw. Pomaga także na trawienie, ponieważ stymuluje wydzielanie soków trawiennych. Ponadto według ajurwedy podnosi inteligencję, rozumienie, pamięć i ojas. Likwiduje zaparcie wtedy, gdy przyjmuje się go razem z ciepłym mlekiem. Ghee leczy chroniczną gorączkę, anemię i choroby krwi, jest również skuteczne przy odtruwaniu. Nie podnosi poziomu cholesterolu, jak wiele innych tłuszczów pochodzenia zwierzęcego i ma właściwości anty – vata, anty – pitta, anty – kapha. Tak więc podtrzymuje równowagę trzech dosz. Przyspiesza gojenie się ran, leczy wrzód żołądka i zapalenie okrężnicy. Jest ogólnie dobre na oczy, nos i skórę.

Miód. Wytwarza w ciele gorąco i dlatego ma działanie ograniczające vata i kapha. Smak ma słodki i cierpki. Jest dobry przy leczenie wewnętrznych i zewnętrznych wrzodów. Podobnie jak ghee miód przenosi lecznicze właściwości ziół do tkanek ciała i dlatego jest używany jako nośnik wielu substancji. Miód doskonale czyści krew, jest też dobry na oczy i zęby. Usuwa zaziębienie, kaszel i zaflegmienie. Używany do opatrywania zewnętrznych skaleczeń, ułatwia procesy gojenia. Miód rozpuszczony w wodzie energetyzuje ciało i przepłukuje nerki. Używany w małych ilościach redukuje tłuszcz. Miodu nie należy gotować, ponieważ to zmienia jego właściwości i może czynić go toksycznym.
Przeziębienie – miód zmieszany w równej ilości z sokiem ze świeżego imbiru jest bardzo dobrym środkiem wykrztuśnym i daje natychmiastową ulgę przy przeziębieniu, kaszlu, bólu gardła, katarze i przekrwieniu naczyń w obrębie klatki piersiowej.
Zaparcie, oczyszczanie krwi i redukcja tkanki tłuszczowej – w szklance ciepłej wody rozpuścić 1-2 łyżeczki miodu i dodać łyżeczkę soku z cytryną. Miksturę pić rano, na pusty żołądek, przed wypróżnieniem
Wzmacnianie serca – 1 łyżeczkę sproszkowanego anyżu zmieszać z 1-2 łyżeczkami miodu. To wzmacnia mięsień sercowy.
Nadciśnienie – 2 łyżeczki miodu zmieszaj z jedną łyżeczką soku z czosnku i spożywaj rano i wieczorem. Regularne przyjmowanie tej mikstury wspomaga obniżanie ciśnienia tętniczego krwi.

Siemię lniane. To niezwykle użyteczna roślina. Działa rozwalniająco, wykrztuśnie i odflegmiająco. Działa korzystnie na wszystkie trzy dosze. Po wypiciu filiżanki naparu z siemienia przed snem wypróżnienie rano jest łatwe. Razem z kałem wtedy usuwa się śluz. Ten prosty domowy środek pomaga również przy zaparciu, obrzęku i dolegliwościach okolicy brzucha. Działa energetyzująco i pomaga przy astmie i chronicznym kaszlu.
Problemy z trawieniem, nadmiar ama, dolegliwości pitta, kapha, osłabienie – połącz w proporcji jeden do jeden zmielone siemię lniane i zmieloną kozieradkę i dodaj odrobinę cukru pudru. Wymieszaj bardzo dokładnie. Najlepiej nie mieszać na raz większych ilości, tylko ok. 50g/50g plus jedna łyżeczka od herbaty cukru pudru, ponieważ kozieradka zmielona łatwo wietrzeje i traci swoje właściwości. Spożywaj jedną łyżeczkę czubatą, bezpośrednio przed obiadem, przez około dwa tygodnie. Będziesz zdumiony pozytywnym działaniem tego środka.

Soda spożywcza. Soda neutralizuje kwas. Szczypta sody rozpuszczona w ciepłej wodzie z sokiem z cytryny zmniejsza kwasowość, gazy i niestrawność. Pół filiżanki sody dosypane do kąpieli poprawia krążenie i wygładza skórę. Soda łagodzi infekcje skóry, pokrzywkę i rumień, podtrzymuje zdrowie i higienę skóry.

Sól. Chociaż wielu ludzi używa soli, niewielu jest świadomych jej medycznych własności. Sól zawiera wodę i ogień, dlatego zasadniczo wzmaga pitta i kapha. Używa się je w małych ilościach, ale tak naprawdę jest bardzo potrzebna. Sól pomaga na gazy i wzdęcia brzucha. Czyści usta, pobudza wydzielanie w przewodzie pokarmowym i poprawia trawienie. Soli można używać przeciwko zewnętrznym obrzękom. W tym celu należy ją mocno podgrzać, włożyć do woreczka z materiału i przykładać na spuchnięte miejsce. Sól jest naturalnym środkiem przeciwbólowym i można używać jej zewnętrznie na bolące miejsce.
Soli używa się w odpowiednim roztworze do ajurwedyjskiego zabiegu płukania (oczyszczania) nosa – jala neti.
Używaj tylko naturalnej soli kamiennej lub morskiej.

Czosnek. Chociaż jest silnie rajasowy jest uznawany za jedną z najsilniejszych rasayan (regeneratorów, odmładzaczy). W celu regeneracji organizmu np. po przebytej chorobie lub chronicznym zmęczeniu stosuj 1-3 ząbki czosnku dziennie przez pewien czas. Zawiera aromatyczny olejek, jest gorący, gorzki i pikantny. Przynosi ulgę przy wzmożeniu vata i pomaga na gazy, bardzo dobrze poprawia trawienie i przyswajanie. Czosnek stymuluje energię seksualną (w tym znaczeniu jest bardzo silnym afrodyzjakiem), dlatego nie powinny go stosować osoby pragnące kontrolować tę energię.
Jego efekt rozgrzewający jest szczególnie pożyteczny w okresach deszczowych i zimą, szczególnie dla osób vata i kapha. Uśmierza również bóle stawów. Jednak dla ludzi pitta nie jest dobrym jako zbyt gorący i pikantny.
Ma działanie antyreumatyczne, może być stosowany przy suchym kaszlu i zaflegmieniu. Jest bardzo skuteczny na bóle zatok. W przypadku bólu ucha należy wpuścić trzy lub cztery krople olejku czosnkowego do ucha i przykryć bawełnianym opatrunkiem. Do rana ból powinien zniknąć.
Olejek czosnkowy – dwa średniej wielkości ząbki czosnku wyciśnięte i zmieszane z łyżką oleju.
Czosnek uśmierza również ból zębów. Wrażliwy ząb lub obnażone dziąsła można masować olejkiem czosnkowym.
Świeży czosnek może być użyty do gotowania. Czyni wtedy potrawy smaczniejszymi i łatwiejszymi do przyswojenia. Roznieca też agni. Czosnek świeży jest anty – vata i anty – pitta.
Zapalenie zatok – zmieszaj 1 łyżeczkę zmiażdżonego czosnku z 1 łyżeczką kurkumy i 2 łyżkami miodu. Przyjmuj 1 łyżeczkę dziennie.
Gorączka – zmieszaj 1 łyżkę zmiażdżonego czosnku z ¼ filiżanki poszatkowanych świeżych liści bazylii, zalej 1 filiżanką wody i gotuj na wolnym ogniu, aż zostanie połowa objętości. Przyjmuje się 2 łyżeczki dwa razy dziennie.

Cebula. Jest bardzo drażniąca, ostra i aromatyczna. Gdy się ją zjada, jej działanie jest gorące. Jej zapach zawiera amoniak, który działa drażniąco na oczy, powodując łzawienie oczu i nosa. Jej zapach może być wykorzystany przy zasłabnięciu i zawrotach głowy. Cebula poprawia trawienie i stymuluje energię seksualną – jest pożywieniem rajasowym. Gotowana cebula jest słodka i mniej ostra.
Czyrak – przyłóż gotowaną cebulę na czyrak, wkrótce pęknie.
Wysoka gorączka, konwulsje – utarta surowa cebula, zawinięta w kawałek gazy, położona na brzuch lub czoło.
Cebula przyczynia się też do ograniczenia ilości cholesterolu i jest dobrym środkiem tonizującym akcję serca – zwalnia jego rytm.
Astma, kaszel, skurcze, nudności, wymioty – wypić pół filiżanki świeżego soku z cebuli z dwiema łyżeczkami miodu.
Bóle stawów – utarta cebula zmieszana z połową łyżeczki kurkumy i połową łyżeczki proszku curry nałożyć na bolący staw.

Aloes. Ta znana roślina jest wszędzie dostępna, ponadto można ją z powodzeniem hodować w domu. Jest uniwersalnym środkiem tonizującym wątrobę, organ który wspiera trawienie i neutralizuje toksyny. Ma działanie anty – vata, anty – pitta, anty – kapha, zatem pomaga również równoważyć trzy dosze. Jednak szczególnie polecany jest dla osób pitta i kapha.
Świeża galaretka z liścia aloesu pomaga kobietom mającym bóle w czasie menstruacji.
W tym celu należy stosować jedną lub dwie łyżeczki galaretki z aloesu ze szczyptą czarnego pieprzu trzy razy dziennie.
Aloes ma również właściwości czyszczące krew i właśnie dlatego działa korzystnie na wątrobę, woreczek żółciowy i żołądek. Pomaga również przy owrzodzeniu i zapaleniu skóry, uśmierza też stany zapalne (działanie anty – pitta).
Zapalenie spojówek – galaretkę z aloesu przykładać bezpośrednio na powiekę.
Liście aloesu mają właściwości chłodzące, jednak nie wzmagają kapha, ponieważ ich działanie wykrztuśne ułatwia odpluwanie. Przynosi więc ulgę w przeziębieniu, kaszlu, zastoju, a także działa łagodnie przeczyszczająco.
Zaparcie, problemy z trawieniem, dolegliwości wątroby, hemoroidy – stosuj trzy razy dziennie przez około dwa tygodnie sok z aloesu.
Liście aloesu z powodzeniem można stosować także zewnętrznie, na oparzenia, skaleczenia i rany pourazowe, opryszczkę – stosuj wtedy żel z aloesu razem z kurkumą miejscowo.
Poparzenie – zrób pastę z żelu aloesowego, szczypty kurkumy, 1-2 gramów oleju kokosowego lub ghee i nakładaj na poparzone miejsce.
Skurcze menstruacyjne – 1 łyżka stołowa żelu aloesowego zmieszana z pół grama świeżo zmielonego pieprzu. Przyjmować 2-3 razy dziennie dopóki skurcze nie ustąpią.
Po co stosuje się przyprawy? Oto ich główne zastosowanie:

  • dla równoważenia doszy, czyli swoich energii podstawowych (vata, pitta, kapha)
  • dla zrównoważenia potrawy pod względem sześciu smaków
  • dla ułatwienia trawienia i przyswajania (wchłaniania)
  • w celach terapeutycznych
  • jako odtrutki pokarmowe.

Ajurweda uważa, że każdy pokarm ma lub może mieć działanie negatywne na organizm ludzki. Dlatego zaleca się stosowanie przypraw (jako odtrutek), które całkowicie znoszą to działanie.
Wiedza ta jest bardzo rozbudowana, ale na początku wystarczy, że dowiesz się jak używać niektórych przypraw i ziół dla kilku konkretnych produktów. Powinno się ich używać podczas jedzenia danej potrawy lub w czasie jej przygotowywania.

Autor: Bartosz Niedaszkowski

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *